Opkiktoer Bayerische Wald.
 
Honda Blackbird is een grote vuurbalOm 5:45 gaat de wekker en beginnen we aan de Opkiktoer 2011. Samen met mijn maatje en neef Martijn, knallen we eerst een stuk over de snelweg waarna we net na de Eiffel beginnen met het echte stuurwerk. Na een half uurtje heerlijk sturen worden we opgeschrikt door twee motoren die net voor ons zijn gecrasht. Een Honda Blackbird is een grote vuurbal en de meerijdende Aprilia Tuono Factory ligt in duizend stukken. Het letsel bij de berijders (twee ervaren opkikkers) lijkt gelukkig mee te vallen, dus zorgen we er eerst voor dat opkomend verkeer voor de bocht wordt gewaarschuwd en even snelheid mindert.
Na een half uurtje wachten arriveert de politie, twee brandweerwagens en een ambulance en proberen wij weer een rij-ritme te vinden in de bochten. Na een half uurtje knoeien besluiten we toch maar een bakje koffie te doen waarna we toch weer lekker sturen. In de omgeving van de Schwarzwald Hochalpenstrasse sluiten we aan bij een grotere groep opkikkers en genieten van de snelle bochten en het strakke asfalt. Eenmaal aangekomen bij het hotel is het een feest van herkenning en wordt er ’s avonds gezellig wat bijgepraat.
  
kom ik op hoge snelheid een vogel tegen die de snelheid van een motor niet kent.De tweede dag zal ons naar de grens bij Tsjechie brengen en het begint al direct mooi met schitterende bochten combinaties. Helaas kom ik na een half uurtje op hoge snelheid een vogel tegen die de snelheid van een motor niet kent. We plukken de veren en ingewanden uit de motor en vegen het bloed van mijn vizier. Even later drinken we koffie bij de eerste koffiestop, samen met ons zijspanduo Ronald en Janna. We  horen van twee andere opkikkers dat er een ernstig ongeluk heeft plaats gevonden net na het hotel. Het is nog onduidelijk wie of wat, maar het zag er in ieder geval erg akelig uit. Later op de dag horen we dat een auto uit de bocht is gevlogen en opkikker Ingrid vol in de flank heeft geramd. De schrik zit er vandaag goed in, maar gelukkig horen we ’s avonds dat het “beperkt” blijft tot een gebroken schaambeen en heel veel kneuzingen. Als alles goed gaat zal Ingrid over een paar dagen uit het ziekenhuis mogen, maar zal deze opkiktoer nog maanden lichamelijk voelen. (Sterkte!)

De derde dag sluiten we aan bij de A-groep van Martin, Ed, Gerard, Eelco, Peter en Jan. Deze dag worden alle registers open getrokken en maak ik voor het eerst een circuittraining mee van 8 volle uren: Shitterend! De S1000RR van Ed imponeert iedereen en lijkt vast gelijmd te zijn aan de scherp sturende Daytona van Martin. Gerard zorgt voor het echte ragwerk en word strak gevolgd door Eelco en Martijn die constant vonken op het asfalt proberen te trekken. Peter toont mij met constante kneedowns de ideale circuitlijnen op straat en Jan rijd fluitend elk gaatje dicht met zijn VFR750. Moe maar uiterst voldaan genieten we nog van de avond en nemen elk bochtje nog eens minuscuul door.
  
De eerste dag dat we niet opstaan met een blauwe lucht maar met volop regen. Na een lang ontbijt besluiten we om toch de route te gaan rijden, maar gaan eerst naar een BMW dealer 70 km verderop. De rit binnendoor begint met dichte mist, maar na ongeveer 30 km klaart het op en rijden we via mooie stuurwegen naar de dealer in Regensburg. Rond 11:00 zitten we weer op de geplande route. Vanwege het steeds slechtere weer besluiten we om de route tegen de richting in te rijden, waardoor we rond 12:00 in de buurt van het hotel zijn. De regen is inmiddels veranderd in lichte natte sneeuw en we besluiten om de rest van de route maar over te slaan. Bij het hotel blijken we niet de enigste te zijn die de motor vandaag wat rust geeft. Dankzij het tophotel vervelen we ons geen moment en gaan na de lunch lekker zwemmen en genieten van de aanwezige sauna’s en een lekker middagdutje.

bevroren zadelDeze vijfde dag gaan we alweer een stukje richting huis. De dag begint met lichte vorst maar wordt al snel opgewarmd met een heerlijk zonnetje. Samen met de groep van de derde dag rijden we langs de Tsjechische grens en een gedeelte door Oost Duitsland. Strak asfalt gecombineerd met redelijk veel strassen-schade zorgen voor een gevarieerde rit. Ook de omgeving is erg gevarieerd met geweldige natuur en oude vakwerkhuizen en kleine dorpjes. Iedereen heeft inmiddels lekker zijn draai gevonden en we spelen met snelle en rustige stukken in het parcours. Bij de lunch meld Gerard dat zijn 4e en 5e snelheid niet echt lekker klinken en dat hij ervoor kiest om vandaag alvast via de snelweg naar huis te rijden. Een paar uurtjes later staan we bij ons laatste hotel en kletsen de laatste avond nog wat gezellig na met een drankje en uitzicht op het parkeerterrein vol met motoren.
 
Nadat we van iedereen zoveel mogelijk afscheid hebben genomen rijden we vandaag onze laatste etappe van ongeveer 500 km. Wederom volop variatie met net even voor de lunch nog een erg mooie weg vol met snelle overzichtelijk topspeed bochten. Een schitterende afsluiting van 6 heerlijke motor dagen. Op de snelweg naar huis zien we tot onze schrik nog een politiewagen met een opkikker op de vluchtstrook. Als we stoppen blijkt dat een automobilist in de file de motor niet had gezien en ze elkaar hebben aangetikt. Gevolg een afgebroken steppie en een zere schouder. Net zoals op onze eerste dag rijden we ook deze laatste dag pas weg, zodra de ambulance weer aanwezig is.
 
Opkiktoer 2011: 6 dagen, 3000 km bochten en 70 motorrijders. Een uniek evenement: TOP!
  

Filmpje van deze reis: Klik hier.
Berichtje in ons gastenboek: Klik hier.
Meer informatie stuur een mail: Klik hier.
 

langs de Tsjechische grensbikerhotelmotor groep