Motorbike travel movies stories and routes round the world - Filippijnen motorreis met Manila, Angeles City, Cordillera gebergte, Clark Airbase, Pinatubo Vulkaan, Dalton Pass, Banaue, Ifugao dorpje Tam-an, Bontoc en meer.

Filippijnen rondreis.

Met slechts 5.000 Nederlandse bezoekers per jaar zijn de Filippijnen nog steeds onbekend bij het grote publiek. Diegene die het al hebben ontdekt duiken direct het water in en genieten van de geweldige stranden op een van de 7.107 tropische eilanden die de Filippijnen rijk is.

Als echte motorrijders blijven wij echter op het hoofdeiland Luzon en rijden het Cordillera gebergte in.

We beginnen onze reis in Angeles City, net even boven de hoofdstad Manilla. Met een van de vele krakkemikkige zijspanmotoren die hier als taxi rondrijden, gaan we de stad in op zoek naar het motorverhuurbedrijf. Vering kent deze zijspan niet en de overkapping tegen zon en regen is eigenlijk te laag voor de wat grotere Europeanen, waardoor de eerste blauwe plekken al een feit zijn. Tussen de Go-go bars vinden we een klein open verhuurstalletje, waar onze Honda dirtbikes al op ons staan te wachten. Speciaal voor deze reis zijn de motoren voorzien van nieuwe binnen- en buitenbanden, en hebben ze een extra grote beurt gehad. We zijn klaar voor de start.

We rijden naar Clark Airbase, een grote (37 km²) Amerikaanse vliegbasis die tijdens de Vietnam oorlog een belangrijke logistieke basis was. In 1991 werd echter een groot deel van de basis verwoest door de op een na grootste vulkaan uitbarsting van de 20e eeuw. De uitbarsting van de Pinatubo Vulkaan maakte van de basis een spookstad, waarna de regering besloot er een Duty Free shopping zone van te maken. Ondanks alle inspanningen blijft de vliegbasis spookachtig aandoen, met compleet lege wegen en regelmatig lege barrakken waar ooit duizenden militairen hebben gezeten.

De volgende dag verlaten we Angeles City en rijden naar het noorden richting San Jose. Onderweg verbazen we ons over de enorme aantal zijspannen wat hier rijdt. Een locale Filippino verteld ons dat de meeste mensen hier simpelweg geen geld hebben voor een auto en bovendien is een motor vaak ook praktischer bij de wat slechtere wegen. Leuk ook om te zien dat de zijspannen werkelijk voor alles worden gebruikt. Zo kunnen er in en op het bakje gemakkelijk 12(!) personen en kunnen er ook prima 2 varkens of een koe in het bakje vastgebonden worden. Eigenlijk vreemd dat we in Europa zo weinig zijspannen zien rijden.

Na een uurtje rijden komen we bij de Bataan Death March monument. Een herdenkingsplek voor duizenden Amerikaanse en Filippijnse krijgsgevangen, die tijdens de tweede wereldoorlog stierven tijdens een voettransport door het Japanse leger. Dat het binnenland van de Filippijnen niet echt toeristisch was wisten we natuurlijk al, maar om bij een dergelijk belangrijk en mooi monument geen één bezoeker te zien zet je wel aan het denken. Het gras groeit meters hoog en verf is hier duidelijk al jaren niet meer gebruikt.

Eenmaal aangekomen in San Jose eten we bij de “Filippijnse McDonald’s”, oftewel bij Jolibee, De fastfood keten van de Filippijnen. Het blijft vreemd om een hamburger te eten terwijl 10 meter verderop een golfplaten hutje staat, waarin 20 mensen wonen met net genoeg geld voor een bakje rijst. Dit is wel duidelijk een van de kenmerken van de Filippijnen. Rijk en arm leven echt naast elkaar en de directe verschillen zijn enorm. Zo zien we voor de rijken ook een opmerkelijke (Amerikaanse) drive-thrue winkel met alleen maar lijkkisten. Als de kist bevalt, kan ie direct op de pickup of zijspan worden meegenomen. De sky is the limit.

We ontmoeten volstrekt onverwacht een andere motorrijder uit Alaska. Als echte avonturier is hij alleen door de bergen aan het rijden met een gehuurde Africa Twin. Hij weet ons te vertellen dat we de komende dagen nog kunnen genieten van een mooie ruige route. Vier dagen alleen maar bochten, landverschuivingen en opgebroken wegen, aldus onze collega uit Alaska. Na het uitwisselen van onze adresgegevens rijden we over de inderdaad ruige Dalton Pass, waar tijdens de tweede wereldoorlog heftig is gevochten. Een monument op de top met de tekst “Peace Forever”, laat ons stil staan bij de 17.000 soldaten die hier zijn gesneuveld.

Na een aantal goede hotels komen we vandaag op het platteland in aanraking met een hotel waar per uur betaald moet worden. De rood verlichte garagebox grenzend aan onze kamer doet het ergste vermoeden. Aangezien er echter geen ander hotel beschikbaar is, checken we toch maar in en in de ochtend kunnen we niet anders concluderen dan alweer een goed hotel. Het plastic zeil om de matrassen was wel een beetje zweterig, maar van Go-go achtge taferelen hebben we niets gemerkt. We rijden vandaag redelijk gemakkelijk naar Banaue waar we een bezoek brengen aan een origineel Ifugao dorpje genaamd Tam-an.

Tam-an bevindt zich halverwege een kleine berg en is alleen te bereiken via 323 traptreden uitgehouwen in de rotsen. De bewoners behoren tot de zogenaamde Ifugao stam, die tot begin van de 20e eeuw bekend stonden als koppensnellers. Een ander traditie is het bewaren van de skeletten van familieleden in huis.De gedachte daarbij is dat een overleden persoon zo onderdeel blijft van de dagelijkse zaken rondom een familie. Bij het eerste hutje krijgen we al direct de vraag of we kennis willen maken met de overleden grootvader. We worden op een bankje geplaatst, waarna een mooi bewerkt kleed uit de kast wordt gehaald. Het kleed wordt respectvol opengevouwen en even later kijken we naar het skelet van opa. We krijgen in het kort zijn levensverhaal te horen, waarna het pakketje weer terug in de kast wordt geplaatst en het dagelijkse leven weer verder gaat. Hoezo cultuur verschillen…

traditie is het bewaren van de skeletten van familieleden in huis.

We vervolgen onze weg naar Bontoc, het noordelijkste puntje van onze reis. Regelmatig is de weg een grote gatenkaas en sommige wegen worden gedeeltelijk versperd door aardverschuivingen die van de bergen zijn gekomen. Onze Honda´s nemen echter elke horde zonder enige probleem. Onderweg bewonderen we de schitterende rijstterrassen die op 1700 meter hoogte allemaal met de hand zijn aangelegd. Om die reden is het sinds 1995 ook een onderdeel van het UNESCO werelderfgoed en gezien het zware handwerk naar onze mening volledig terecht.

Op de locale markt verwonderen we ons over de gewone dagelijkse bezigheden, zoals het slachten van een kip op straat tussen de vrolijk spelende kinderen. De kip wordt daarna met een gasbrander(!) ontdaan van huid en veren, waardoor het vlees een indringende verbrande smaak krijgt, iets wat de Filippinos schijnbaar erg lekker vinden.

In Bontoc bestaat het straatbeeld uit alleen maar zijspanmotoren, met af en toe een Jeepney. De Jeepneys zijn feitelijk de taxi’s van het platteland. Het zijn verlengde Jeeps, die net zoals de zijspannen versierd zijn met mooi spuitwerk en blinkend chroom. Als we weer willen vertrekken blijk ik mijn voorband in een van de vele kuilen lek te hebben gereden. Na wat zoeken vinden we een compressor met lucht en pompen de band zo hard mogelijk op. Na 10 km is de band echter weer aardig leeg en stoppen we bij een van de vele vulcaniserings bedrijfjes langs de weg. Drie jonge mannen die geen woord Engels spreken begrijpen het probleem en met grof geweld wordt het wiel losgehaald en de binnenband vakkundig geplakt. De kosten: nog geen 50 eurocent voor een half uur werk met drie personen!

We rijden strak langs de top van Mount Pulag, die met zijn 2922 mtr de hoogste berg is van het Cordillera gebergte. Het leuke is dat je hier de meeste tijd op de helling van de bergen blijft rijden en niet zoals in de Alpen of Dolomieten elke keer een berg afdaalt en weer beklimt. Dankzij alle mooie bochten en de schitterende vergezichten is de dag weer snel voorbij en moeten we overnachten boven in de bergen. We vinden een hotel op 2310 mtr hoogte, op de top van de berg “Mount Data”. We zijn de enige gasten, maar speciaal voor ons gaan de lichten aan en wordt er een grote open haard aangestookt. Een haardje in de kamer was ook welkom geweest, want met 4 graden Celsius en niet sluitende ramen waren 4 dekens niet echt voldoende om warm te blijven. Gelukkig schijnt het zonnetje om 6:00 uur alweer volop en breekt er weer een nieuwe warme dag aan.

We laten het Cordillera gebergte achter ons en rijden samen met honderden zijspanmotoren richting de kust. Na nog behoorlijk wat zoeken vinden we een leuk strandhotel en genieten nog een aantal dagen van de lege stranden en het warme zeewater. De Filippijnen zijn zonder twijfel een aanrader voor alle motorrijders die van een beetje avontuur houden en dat graag combineren met de mooiste stranden van de wereld. Kortom een aanrader voor alle motorrijders.

Film:

Zoals elke reis van Niek en Joop staat er ook nu weer een gefilmd reisverslag op: www.Lifeisjoy.nl

Taal:

Engels is de officiële tweede taal en wordt dus over het algemeen goed gesproken en verstaan.

Mensen:

Het beste te omschrijven als de oosterse glimlach gecombineerd met de westerse zakelijkheid. Erg opvallend is het verschil tussen arm en rijk. In het binnenland van Luzon leeft 2/3 onder de armoedegrens, de overige 1/3 is rijk tot zeer rijk.

Eten:

Filippinos koken ’s ochtens een maaltijd die later op de dag koud wordt gegeten. Daarnaast is de Baloet een bekende lekkernij. Dit is een bevrucht ei inclusief botjes wat krakend als snack wordt gegeten. Restaurants en hotels serveren ook gewone warme oosterse en westerse maaltijden.

Verkeer:

In het binnenland zie je niet echt veel auto’s en zijn het meer zijspannen, Jeepneys en bussen. Alles hobbelt zonder al te veel verkeersregels keurig door elkaar heen.

Motor:

Voor de bergen is een lichte dirtbike de beste keuze. Bij het huren van een motor wordt wel het paspoort als onderpand ingenomen. Ook na veel praten werd hier niet van afgeweken.

Hotels:

Variërend van een plank zonder matras tot echte 5 sterren hotels. Aan de buitenkant is het vaak niet in te schatten, waardoor het soms even zoeken is. Aan de westkust zijn slechts een paar goede strand resorts.

Filmpjes van deze reis: Klik hier.
Een berichtje in ons gastenboek: Klik hier.
Voor meer informatie stuur een mail: Klik hier.